Êcht gebeurt.

Oes mâ Paula koest veel iestorekies vertêlʼn vâ vroeʼere, vlak veur nʼoorloôg, uitʼn tijt dâ se nôg nie getrout wâs èn op de “stoêsie” weundege. De “stoêsie” ês dʼn oʼnvierông vân de Needʼroʼbêkstroête, woêr dâ nui de Stoêsiebèrg ês. Eûr uis, ne winkô – de lôtste die ter weundege wâs ir zeûster, Lieske Nienuize – ês înegste joêrʼn geleen âfgebrookʼn. ʼT stônt oʼ de rêgterkant êr dâjʼ rêgs indroôit nor de stoêsie vân Iêtekoove.

ʼT Wâs in den tijt dâ Pitse Veriêkʼn ne kîr vriêʼ zîk wâs. Dokteur Verdônk wierter bijgôʼt. Pitse Veriêkʼn:” Menir ʻn dokteur, îk ee ziêr âʼ mènʼn buik, bên opgezwôlʼn, èʼ ken kân nie âfgoên...” Den dokteur onderzoekt Pitse Veriêkʼn è zêgt: “Tês nie zuû èrg.” Ie gift êm twie pîlekies: “Pak vaʼnoêvʼn e pîleke è moorʼnneûgtʼn tander. ʻK soʼ moorʼn nôʼ ne kîr kômʼn èn tuus zoʼt oʼ wu beetʼr zijn.”

Tsanderdoêgs komt ʼn dokteur weere èn vroêgt: “Pitse Veriêkʼn, ètʼoʼ nor de koer kûnʼn goên?” èn Pitse Veriêkʼn antwoort: “Îke? Baniênek menir ʼn dokteur, bêne kîke nie nor de koer geweest”. Den dokteur zêgt doêrôp: “Pitse Veriêkʼn, ʻk goê ou en strâver meedikamènt geevʼn. Vandʼnoêvʼn pakt ou en pîle âchter ou eetʼn. Moorʼn kômek âchter de noene nô ne kîr âf.”

En ezuû gebeuret. ʼn Dâg derâchter komt ʼn dokteur Verdônk weere èn vroêgt: “Ewuî, Pitse Veriêkʼn, èteʼ nui oʼ nor de koer kûnʼn goên?” En Pitse Veriêkʼn antwoort: “Îke? Baniênek menir ʼn dokteur, bêne kîke nie nor de koer geweest”. Den dokteur verstoêt er èm nie ân èn prebeert nôg iets anders: “Pitse Veriêkʼn, ʻk goê ou en êcht pèrderemeedie geevʼn. Iêne soepleepoʼ iervân âchter ou eetʼn vandʼnoêvʼn, èn tuus moet oʼ goekômʼn.”

Den dâg derâchter ês den dokteur dôr weere èn vroêgt ie: “En, Pitse Veriêkʼn, ète nui oʼ nor de koer kûnʼn goên?” En Pitse Veriêkʼn antwoort weere: “Îke? Baniênek menir ʼn dokteur, bêne kîke nie nor de koer geweest. Wôrveurʼn?” En nui voʼt den dokteur zijne frèng èn ie vroêgt: “Pitse Veriêkʼn, ète gij oʼ kûnnʼn schijtʼn?”. “Môr menir ʼn dokteur, schijtʼn menir ʼn dokteur, schijtʼn, ... toories uûe è pèrsʼn vêre!”

En dees iestori ês êgt gebeurt, want oes mâ Paula iʼt fertuîʼt.


Hierna volgt de AN versie.

Ons moeder Paula kon veel verhalen vertellen van vroeger, vlak vóór de oorlog, uit de tijd dat ze nog niet getrouwd was en op de “statie” woonde. De “statie” is de omgeving van de Nederholbeekstraat te Etikhove, ter hoogte van de huidige Stationsberg. Het huis, een kruidenierswinkel, laatst bewoond door haar zuster Elisabeth Van Nieuwenhuyze, is enkele jaren geleden afgebroken en bevond zich rechts van de Nederholbeekstraat, voor er afgedraaid werd naar rechts naar het station van Etikhove.

Het was in die tijd dat Peetje Vereecke eens zwaar ziek was. Dokter Verdonckt werd bij hem geroepen. Peetje Vereecke:” Mijnheer den dokter, ik heb buikpijn,ʼk voel mij zo opgezwollen, en ik kan niet afgaan...” De dokter onderzoekt Peetje Vereecke en zegt: “Zo erg is het niet.”. Hij geeft hem twee pilletjes: “Neem vanavond een pilleke en morgenvroeg het andere. Ik kom morgen nog eens langs en dan zal het wel beter zijn.”

ʼs Anderendaags komt de dokter terug en vraagt: “Peetje Vereecke, heb je al naar de koer kunnen gaan?”, waarop Peetje Vereecke antwoord: “Ikke, ba nee mijnheer de dokter, ik ben niet naar de koer geweest”. Daarop zegt de dokter: “Peetje Vereecke, ik ga je een sterker medicament geven. Vanavond neemt ge een pil na je eten. Ik kom dan morgen na de middag langs”.

En zo geschiedt. De volgende dag komt dokter Verdonckt terug en vraagt:” Hewel Peetje Vereecke heb je nu al naar de koer kunnen gaan?”. En Peetje Vereecke antwoordt: “Ikke, ba nee mijnheer de dokter, ik ben niet naar de koer geweest.” De dokter begrijpt er niets van en doet nog een poging: “Peetje Vereecke ik ga je een echt paardenmiddel geven. Eén soeplepel hiervan na je eten vanavond, en nu moet alles in orde komen.”

De volgende dag is de dokter er weer en opnieuw vraagt hij: :” En Peetje Vereecke heb je nu al naar de koer kunnen gaan?”. En Peetje Vereecke antwoordt opnieuw: “Ikke, ba nee mijnheer de dokter, ik ben niet naar de koer geweest. Waarom?” En nu valt de frank van de dokter en hij vraagt: “Peetje Vereecke, hebt ge nu al kunnen schijten?”. “Maar mijnheer de dokter, schijten, meneer de dokter, schijten? Torens hoog en persen(1) ver!”.

En dat verhaal is echt gebeurd, want moeder Paula heeft het verteld.

(1) "persen" van het franse "perches", lange stokken.

Dit verhaaltje is een eerste oefening om het plaatselijk dialect (hier het Etikhoofs) in schrift toe te passen. Wie er zin in heeft meer te leren over de Maarkedalse dialecten verwijzen wij naar de rubriek "Werkgroep Dialecten". Daar wordt ook verwezen naar het "alfabet" dat is overeengekomen, teneinde een zo volledig mogelijke schrijfwijze toe te passen om de uitspraak van het dialect weer te geven, zonder daarom de echte professionele fonetische schrijfwijze te gebruiken.